Verenigd Koninkrijk 1956: Op zoek naar liefde

Gegevens
Titel: Ev’rybody falls in love with someone
Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1956
Artiest: Johnny Brandon, Dennis Lotis en The Keynotes
Tekst: Norman Newell
Muziek: Peter Hart
Deelnemers act: Johnny Brandon (zanger voorronde), Dennis Lotis (zanger nationale finale) , Johnny Johnston (oprichter en leadzanger The Key Notes)
Eindresultaat: 1e plaats in nationale finale (geen deelname aan Eurovisie Songfestival)

Festivalgeschiedenis:
* 30 JUL 1956: 4e ronde Festival of British popular songs, 1e plaats, door naar nationale finale
* 12 OKT 1956: Finale Festival of British popular songs, 1e plaats

Links:
Johnny Brandon op Wikipedia
Dennis Lotis op Wikipedia
Meer info over het British Festival of Popular Songs 1956 op Wikipedia
Liedjes op deze site uit 1956

Iedereen wordt verliefd op iemand
In dit lied constateert de zanger dat zo ongeveer iedereen om hem heen de liefde heeft gevonden en hij vraagt zich af waarom dat nog niet voor hem geldt: “Iedereen wordt verliefd op iemand, waarom wordt er dan niemand verliefd op mij?”, is de centrale vraag. Hij vind het niet meer leuk om alleen met zichzelf te wandelen. “Het wordt tijd,” zo stelt hij in de tekst, “dat iemand langs komt en mij van de boekenplank haalt”.

Het Verenigd Koninkrijk was één van de initiatiefnemers van het Eurovisie Songfestival maar was er uiteindelijk niet bij op het 1e Eurovisie Songfestival dat in 1956 in het Zwitserse Lugano werd georganiseerd.
Wel startte het land in 1956 met een eigen nationaal songfestival met de naam “Festival of British popular songs“. Deze bestond uit zes voorrondes met elk 6 liedjes en een finale met de 6 winnende liedjes. Elk lied werd steeds door 2 verschillende artiesten uitgevoerd. Ev’ry body falls in love with someone nam deel aan de 4e voorronde en werd toen uitgevoerd door Johnny Brandon en door The Keynotes. Op de dag van de finale had Johnny Brandon andere verplichtingen en werd het uitgevoerd door Dennis Lotis en The Keynotes. Het lied is voor zover bekend door geen vandeze artiesten op de plaat gezet. Wel is er een opname bekend van Matt Monro (ESF 1964, VK). De YouTube video boven dit artikel bevat deze opname.

Het is niet helemaal duidelijk op welk moment de BBC besloten heeft om het 1e Eurovisie Songfestival aan zich voorbij te laten gaan. De serie shows kwam in 1957 terug, maar dan met minder tijd tussen de diverse afleveringen en werd toen gebruikt om de Britse songfestivaldeelnemer voor 1957 te kiezen. Mogelijk was de serie van 1956 aanvankelijk ook bedoeld voor het kiezen van een deelnemer voor het Eurovisie Songfestival. De winnaar en de nummer 2 van de editie van 1956 worden daarom vaak genoemd als de eerste 2 liedjes die wel voor deelname aan het Eurovisie Songfestival zijn geselecteerd, maar voorafgaand aan het evenement zijn teruggetrokken. Strikt genomen is dat niet juist want de planning van het Britse en het Europese festival sloten uiteindelijk niet op elkaar aan. De finale van het Festival of British popular songs 1956 vond op 22 oktober van dat jaar plaats, enkele maanden na het 1e Eurovisie Songfestival.

De eerste voorronde van het festival werd gewonnen door het lied “Little ship“, dat in de finale van 22 oktober tweede werd. Het werd uitgevoerd Shirley Abicair en Bill McGuffie, waarbij de laatste werd bijgestaan door het Bill McGuffie Quintet. Het is de enige voorronde die plaatsvond voorafgaand aan de sluiting van de inzendigstermijn voor het Eurovisie Songfestival van dat jaar. Volgens de site van de International Songwriters Association was het op dat moment nog de verwachting dat het Verenigd Koninkrijk wel aan het 1e Eurovisie Songfestival zou deelnemen en het winnende liedje van deze editie zou laten deelnemen en werd pas na afloop hiervan besloten van deelname af te zien. Naast het feit dat dit lied 2e werd in het Britse songfestival van 1956 (en alle landen die wel deelnamen 2 liedjes mochten insturen), kan ook het gegeven dat dit lied de enige Britse voorronde won die plaats vond voor de deadline om liedjes bij de EBU aan te melden een argument zijn om dit lied in de categorie teruggetrokken inzendingen te plaatsen.

Nederland 2024: De idealen van Europapa

Gegevens
Titel: Europapa
Land: Nederland
Jaar: 2024
Artiest: Joost Klein
Tekst: Joost Klein, Maradonnie (echte naam:Donald Ellerström), Tim Haars
Muziek: Tantu Beats (echte naam van Teun de Kruif), Paul Elstak, Thijmen Melissant, Dylan van Dael
Arrangement: Tantu Beats, Paul Elstak
Deelnemers act: Indy van Cauwenberg (dans), Martijn van Eijzeren (Muzikant), Joost Klein (Uitvoerend artiest), Sophia Mason (Dans), Appie Mussa (muzikant).
Eindresultaat: 2e plaats in 2e halve finale, 182 punten (gediskwalificeerd voor de finale)

Festivalgeschiedenis:
* 11 DEC 2023: Bekendmaking keuze interne selectie Joost Klein
* 29 FEB 2024: Presentatie lied ‘Europapa’
* 09 MEI 2024: 2e van 2 halve finales Eurovisie Songfestival, 2e plaats van 16 deelnemers. 182 punten. Door naar Finale Eurovisie Songfestival
*11 MEI 2024: EBU Bekendmaking besluit diskwalificatie, geen deelname aan finale.

Links:
Joost Klein op Wikipedia
Deelnemersprofiel en songtekst op Eurovision.tv
Liedjes op deze site uit Nederland
Liedjes op deze site uit 2024

Bij de bekendmaking dat Joost Klein in 2024 voor Nederland naar het Eurovisie Songfestival zou gaan, kondigde Twan van de Nieuwenhuijzen, voorzitter van de selectiecommissie, aan dat in zijn lied de van Joost Klein bekende combinatie van feest en nostalgie te horen zou zijn. Op 29 februari werd het lied Europapa officieel gepresenteerd tijdens een speciale uitzending van De avondshow van Arjen Lubach. Tijdens de uitzending omschreef Joost Klein het lied als een brief aan zijn overleden vader die hem had geleerd dat grenzen door mensen bedachte constructies zijn en die het ideaal van een wereld zonder grenzen hoog hield.

In het lied, dat begint met de woorden “Europe, let’s come together! It is now or never. Welkom in Europa“, wordt feestelijk gebruik gemaakt van de open grenzen binnen de Europese Unie. In het lied bezoekt Joost zijn friends in France, neemt hij de benen naar Wenen, de bus naar Polen en de trein naar Berlijn. “Ik heb gelukkig geen visum nodig om bij je te zijn“, zingt Joost Klein onder meer. Een zin die zowel verwijst naar de open grenzen als naar het in gedachten dicht bij zich houden van zijn overleden ouders.

De nostalgie zit in de pijn van het verlies die hij met zich mee draagt: “Ik ben echt alles kwijt, behalve de tijd, dus ben elke dag op reis.” Joost Klein rapt over hoe allein hij zich voelt in Berlijn en hoe ook in Italiė niets de pijn weg kan nemen. Er zit, naast de euforie over de open grenzen, ook een kritische noot in het lied. Joost zingt over escargots, fish ’n chips, paella, gerechten die hem vanuit Europa worden voorgeschoteld, maar waar hij niet op zit te wachten. De hulp waar hij wel naar op zoek is vindt hij niet: “Ik roep de hele dag om help, ik geef zelfs mensen geld, maar er is niemand die mij helpt.”

In de muziek vindt hij wel troost: in de tekst van zijn lied geeft Joost Klein aan te luisteren naar Papaoutai (“Papa, waar ben je?”) van Stromae.

Ook muzikaal trekt Joost Klein zich in dit lied weing aan van grenzen tussen genres. Het lied bevat dance, bouwt op naar happy hardcore en sluit af met een gesproken tekst waarin Joost Klein de les van zijn vader over de open grenzen in herinnering brengt en dan zegt: “Zie je nou wel pa, ik heb toch naar je geluisterd.”

Het lied en de artiest werden intern uit meer dan 600 inzendingen gekozen door een door de AVROTROS benoemde selectiecommissie. Snel na de presentatie van het lied werd het een van de meest bekeken en gestreamde inzendingen voor het Eurovisie Songfestival van 2024. Het lied kreeg de laatste startplek in de 2e halve finale toebedeeld en plaatste zich voor de finale. In de finale zou het als 5e lied aan de beurt zijn. Vanwege een incident dat zich kort na de halve finale achter de schermen heeft afgespeeld werd het lied echter gediskwalificeerd waardoor het niet aan de finale heeft deelgenomen.

Zwitserland 2023: Dit zijn geen waterpistooltjes meer

Gegevens
Titel: Watergun
Land: Zwitserland
Jaar: 2023
Artiest: Remo Forrer
Tekst: Argyle Singh, Ashley Hicklin, Mikołaj Maciej Trybulec
Muziek: Argyle Singh, Ashley Hicklin, Mikołaj Maciej Trybulec
Arrangement: Mikołaj Maciej Trybulec, Ashley Hicklin, Pele Loriano, Tom Oehler
Deelnemers act: Ellinea Afroditi Aina (Dans), Lovita Bengtsson (Dans), Remo Forrer (Uitvoerend artiest), Kenny Lantz (Dans), Marco Wihlborg (Dans).
Eindresultaat: 20e plaats, 92 punten

Festivalgeschiedenis:
* 20 FEB 2023: Bekendmaking interne selectie Zwitserland
* 09 MEI 2023: 1e van 2 halve finales Eurovisie Songfestival, 7e plaats van 15 deelnemers. 97 punten. Door naar Finale Eurovisie Songfestival
*13 MEI 2023: Finale Eurovisie Songfestival, 20e plaats van 26 deelnemers, 92 punten.

Links:
Remo Forrer op Wikipedia
Remo Forrer op Remoforrer.ch
Deelnemersprofiel en songtekst op Eurovision.tv
Liedjes op deze site uit 2023

Het lied ‘Watergun‘ is één van de liedjes van het Eurovisie Songfestival van 2023 waarbij de gedachten direct uitgingen naar de oorlog die op dat moment inmiddels al ruim een jaar woedde in Oekraïne.

In het begin van het lied brengt de zanger in herinnering hoe hij als jongetje oorlogsspelletjes speelde met zijn vriendjes en droomde over hoe hij zou uitgroeien tot een grote koning. “Maar, wat is er van ons geworden?” vraagt hij zich even later in het lied af. af. “We staan in de frontlinie, maar ik wil geen soldaat zijn. Ik wil niet met echt bloed moeten spelen. Hiervoor kun je je niet omdraaien en wegrennen, dit zijn geen waterpistooltjes meer.”

Als je opgroeit, zo zingt hij even later, als adolescent denk je dat je alle regels kunt negeren en dat je onoverwinnelijk bent. “Niets doet pijn als je bulletproof bent.” Maar ook hier is de realiteit anders en keihard: “Lijkzakken. Dat is wat we zijn geworden.”

Aan het eind van het lied wordt de vraag “Wat zijn we geworden?” 3 maal herhaald en het antwoord in 2 regels samengevat. Het ging van spelen met waterpistooltjes naar niet langer spelen met wat geen waterpistooltjes meer zijn.

Het lied werd op het Eurovisie Songfestival uitgevoerd door de destijds 21-jarige zanger en musicus Remo Forrer. Op 20 februari maakte de Zwitserse omroep SRF bekend dat het intern had gekozen voor deze kandidaat die in 2020 de Zwitserse editie van The Voice had gewonnen en sindsdien met diverse singles in de hitparade had gestaan.
In de 1e halve finale van het Eurovisie Songfestival van 2023 werd het lied direct uitgevoerd na de inzending van Kroatië, een bijdrage waarin hetzelfde thema aan de orde kwam en juist werd uitgebeeld hoe de dictators van deze wereld oorlog wel als een spelletje zien.

Oostenrijk 2023: In de geest van Edgar Allan Poe

Gegevens:
Titel: Who the hell is Edgar?
Land: Oostenrijk
Jaar: 2023
Artiest: Teya & Salena
Tekst: Teodora Špirić, Selina Maria Edbauer, Pele Loriano, Ronald Janeček
Muziek: Teodora Špirić, Selina Maria Edbauer, Pele Loriano, Ronald Janeček
Arrangement: Pele Loriano, Ronald Janeček, Tom Oehler, Henke Jonsson
Deelnemers act: Selina Edbauer (Salena), Ria Hunte (Danser), Alexandre Novelli (Danser), Alex Schoendorf (Danser), Teodora Špirić (Teya), Angel Grace Wharmby (Danser)
Eindresultaat: 15e plaats, 120 punten.

Festivalgeschiedenis:
* Intern gekozen
* 11 MEI 2023: 2e van 2 halve finales Eurovisie Songfestival, 2e plaats van 16 deelnemers. 137 punten. Door naar Finale Eurovisie Songfestival
*13 MEI 2023: Finale Eurovisie Songfestival, 15e plaats van 26 deelnemers, 120 punten.

Links:
Deelnemersprofiel en liedtekst op Eurovision.tv
Salena op salenamusic.com
Teya op teyamusic.com
Andere liedjes op deze site uit 2023

Oostenrijk werd in 2023 vertegenwoordigd door het duo Teya & Salena. Teya’s volledige naam is Teodora Špiriæ. Salena heet volgens haar paspoort Selina Maria Edbauer. De twee kennen elkaar van de talentenjacht Starmania 21, waar ze beiden aan deelnamen. Bij het schrijven van het lied ‘Who the hell is Edgar?’, dat tot stand kwam tijdens een songwriters camp, werkten Teya en Salena samen met Pele Loriano en Ronald Janeèek.

In het lied ontspint zich een gesprek tussen twee vriendinnen die een lied willen schrijven. “Wat ben jij een goede schrijver zeg”, zegt de een tegen de ander. “Eigenlijk heb ik het niet geschreven, Edgar heeft het gedaan” zegt de ander. “Edgar? Wie is die Edgar nou weer in hemelsnaam?” vraagt de eerste spreekster daarop.

Het blijkt te gaan om Edgar Allan Poe, een Amerikaanse schrijver en dichter die leefde van 1809 tot 1849, probeerde van zijn werk te leven en daar maar moeilijk in slaagde. Zijn geest zou nu in het lichaam van een van de twee dames zijn gevaren en haar hand besturen terwijl ze achter het toetsenbord zit om het lied te schrijven.

“Moet ik een dokter bellen? Of een geestuitdrijver?” Vraagt de vriendin bezorgd. “Wellicht weet één van die gasten waar Shakespeare uithangt, dan kan ik ook ervaren hoe het voelt.” Ze raadt de ander aan snel contact op te nemen met een vertegenwoordiger van de platenmaatschappij, want hiermee moet ze wel een ster worden.

“Nul!” reageert de ander zuinigjes. “Nul komma nul nul drie”. Zo veel, of beter gezegd zo weinig dollarcenten blijkt de gemiddelde vergoeding voor de auteurs te zijn per stream van het eigen lied op internet. Net als bij Edgar zal het voor hen lastig worden daar van te leven. “Edgar kan mijn huur niet betalen. Misschien kunnen we over twee jaar een keertje uit eten.”

Waarvoor ze het dan doen? “In elk geval loont het om grappig te zijn.” is het antwoord. Het plezier dat het schrijven van het lied oplevert is kennelijk een beloning op zich.

Teya en Salena besloten het lied op te sturen naar de selectiecommissie die -intern- de Oostenrijkse Euovisieinzending voor dit jaar zou kiezen, waarna het lied werd geselecteerd.

Noorwegen 2023: De onverslaanbare koningin der koningen

Gegevens:
Titel: Queen of Kings
Land: Noorwegen
Jaar: 2023
Artiest: Alessandra
Tekst: Alessandra Mele, Henning Olerud, Linda Dale, Stanley Ferdinandez
Muziek: Alessandra Mele, Henning Olerud, Linda Dale, Stanley Ferdinandez
Arrangement: Henning Olerud, Stanley Ferdinandez
Deelnemers act: Reno Andersen (Danser), Christiane Bergersen (Danser), Alessandra Mele (Uitvoerend artiest), Hege Nesset (Achtergrondzang), Rebella Norvik (Danser), Ola Samuelsen (Danser)
Eindresultaat: 5e plaats, 268 punten

Festivalgeschiedenis:
* 14 JAN 2023: 1e van 3 voorrondes Melodi Grand Prix, 7 deelnemers waarvan top 3 door ging naar nationale finale. Resultaat: Door naar nationale finale
* 04 FEB 2023: Nationale Finale Melodi Grand Prix, 1e plaats van 9 deelnemers, 211 punten. Door naar ESF.
* 09 MEI 2023: 1e van 2 halve finales Eurovisie Songfestival, 6e plaats van 15 deelnemers. 102 punten. Door naar Finale Eurovisie Songfestival
*13 MEI 2023: Finale Eurovisie Songfestival, 5e plaats van 26 deelnemers, 268 punten.

Links:
Alessandra Mele Wikipedia
Uitslag Melodi Grand Prix 2023 op Eurovisionartists.nl
Deelnemersprofiel en songtekst op Eurovision.tv
Liedjes op deze site uit 2023

De organisatoren van het 67e Eurovisie Songfestival kozen voor de Noorse inzending ‘Queen of Kings‘ (Koningin de koningen) als het lied om de 1e halve finale mee te openen. Een lied over een competitieve vrouw waarin onder meer de vraag gesteld wordt “Wie zal het alles overwinnen?“

De term ‘Koning der koningen’ stamt waarschijnlijk uit het Assyrische rijk en werd gegeven aan de machtigste heerser van het Koninkrijk, een koning waar andere koningen verantwoording aan moesten afleggen.

In het lied ‘Queen of kings’ is de machtige heerser waar over gezongen wordt een vrouw die heerst over haar eigen leven. Ze heeft tal van problemen overwonnen: “Niets in deze wereld kan haar het spreiden van haar vleugels belemmeren“, wordt gezongen. En: “Ze is losgebroken uit haar kooi en heeft de sleutels weggegooid. Haar naam is ‘Zij, koningin der koningen’.”

Het lied roept anderen op haar voorbeeld te volgen en de baas over het eigen leven te worden: “Wees niet bang voor de pijn en verbreek de ketting.”

Het lied werd op het Eurovisie Songfestival uitgevoerd door de Noorse zangeres Alessandra Male, die als artiestennaam alleen haar voornaam gebruikt. Ze werd op 5 september 2002 geboren in Pietra Ligure (Italië) en heeft een Italiaanse vader en een Noorse moeder. In 2021 verhuisde ze naar Noorwegen en startte een studie aan het Lillehammer Institute of Music Production and Industries. Een jaar later nam ze deel aan het 7e seizoen van ‘The Voice – Norges beste stemme’, waar ze het schopte tot de live shows. Op 4 februari 2023 won ze -met een ruime voorsprong op de nummer 2- het Noorse nationale songfestival Melodi Grand Prix en daarmee het recht om Noorwegen te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival in Liverpool.

Zelf omschreef ze het lied als een oproep om van jezelf te houden en verklaarde ze met het nummer luisteraars van alle leeftijden en genders te willen inspireren om hun innerlijke koning(in) te vinden en uit te dragen.

Nederland 2023 – Stoppen met tijd verspillen

Gegevens:
Titel: Burning daylight
Land: Nederland
Jaar: 2023
Artiest: Mia Nicolai & Dion Cooper
Tekst: Mia Nicolai, Dion Cooper, Duncan Laurence, Jordan Garfield, Loek van der Grinten
Muziek: Mia Nicolai, Dion Cooper, Duncan Laurence, Jordan Garfield, Loek van der Grinten
Arrangement: Loek van der Grinten, Sean Myer, Gordon Groothedde
Deelnemers act: Dion Cuiper (Uitvoerend artiest onder de naam Dion Cooper), Rachell Melanie (Lid achtergrondkoor), Mia Nicolai (Uitvoerend artiest), Kris Rietveld, Katie van Steenis (Lid achtergrondkoor)
Eindresultaat: 13e plaats in halve finale, 7 punten

Festivalgeschiedenis
* 01 MRT 2023: Liedpresentatie na interne selectie
* 09 MEI 2023: Eurovisie Songfestival, 1e halve finale, 13e plaats van 15 deelnemers, 7 punten.
* 13 MEI 2023: Finale Eurovisie Songfestival, niet geplaatst.

Links:
Dion Cooper op dioncooper.com
Artiestenprofiel en liedtekst op eurovision.tv
Liedjes op deze site uit 2023
Liedjes op deze site uit Nederland

De Nederlandse songfestivalinzending van 2023, ‘Burning daylight’, beschrijft de zoektocht van twee mensen die, afzonderlijk van elkaar, zijn vastgelopen in het leven, elkaar vinden en samen een nieuwe toekomst tegemoet gaan. Het lied, dat intern werd gekozen door een door de AVROTROS benoemde selectiecommissie werd op 1 maart 2023 gepresenteerd en op het Eurovisie Songfestival uitgevoerd Dion Cooper en Mia Nicolai.

In het begin van het lied is Dion Cooper aan het woord: “Ik kan geen vreugde meer vinden,” zo begint hij in mineur. In de tweede regel wordt dit genuanceerd: hij heeft geen plezier meer in het rond blijven draaien in het kringetje waar hij in zat en snapt niet meer waarom hij dat eerder wel leuk vond. Hij is steeds bezig met vallen en opstaan, stoer te doen en hoogtepunten na te jagen, maar heeft nu vooral het gevoel dat hij zijn tijd aan het verspillen is geweest.

Vervolgens is Mia Nicolai aan de beurt. Ze zingt dat ze het geloof in God is verloren want, zo zingt ze, waar is Zij dan gebleven? Ze is nog steeds zoekende, maar weet niet meer zeker naar wat. Vervolgens gebruikt ze dezelfde woorden als Dion eerder gebruikte en ook zij constateert dat ze haar tijd aan het verspillen is geweest.
Beiden zingen slechts menselijk te zijn. En dat betekent niet alleen maar hoogtepunten najagen, maar soms ook door een dal gaan.

Met de woorden “Goodbye old life”, die ze aan het eind van het lied een aantal keer gezamenlijk zingen geven ze aan de oude manier van leven, waarin ze warebn vastgelopen, achter zich te laten en samen een nieuwe en betere toekomst tegemoet te gaan.

De letterlijke vertaling van de titlel, ‘Burning daylight’ is “Daglicht verbranden”. In het Engels is dit ook een manier om te zeggen dat je tijd aan het verspillen bent. Een mogelijke tweede betekenis van deze titel zit in de combinatie van de woorden ‘burning’, de bradende pijn waar mensen soms doorheen moeten, en ‘daylight’, het licht van de nieuwe dag en de stralende toekomst die wacht.

Het lied is geschreven door voormalig Eurovisiewinnaar Duncan Laurence, samen met zijn partner Jordan Garfield, liedschrijver Loek van der Grinten en de uitvoerende artiesten, Mia Nicolai en Dion Cooper.
Er is een vertaling van dit lied in Nederlandse gebarentaal gemaakt door muziektolk Mirjam Stolk. Deze is hier te vinden.

België 1956 – De verdronken mannen van de Seine

Gegevens:
Titel: Messieurs les noyés de la Seine
Land: België
Jaar: 1956
Uitvoerend artiest: Fud Leclerc
Tekst: Robert Montal (pseudoniem van Robert Frickx)
Muziek: Jean Miret (pseudoniem van Jean Libotte), Jack Say (pseudoniem van Jacques Ysaye)
Arrangement: Jack Say (pseudoniem van Jacques Ysaye)
Deelnemers act: Fernand Leclerc (Uitvoerend artiest), Léo Souris (Dirigent), Orchestra Radiosa (Begeleidend orkest)

Festivalgeschiedenis:
* 15 APR 1956: Nationale finale België, jurystemming, 1e plaats van 10 deelnemers door naar ESF.
* 24 MEI 1956, Eurovisie Songfestival, 2e-14e plaats van 14 deelnemers, punten onbekend.

Links:
Fud Leclerc op Wikipedia
Songtekst op Diggiloo.net
Liedjes op deze site uit 1956


De zanger van dit lied verzoekt de “verdonken mannen van de Seine” om de waterpoorten voor hem te openen. Een zwaar onderwerp, want hij lijkt hiermee te bedoelen dat hij zelfmoord wil plegen door in de rivier de Seine te springen. De term “verdronken mannen van de Seine” kan ook symbool staan voor de mensen die het niet gered hebben in de maalstroom van het leven en bij wijze van spreken kopje onder zijn gegaan in de maatschappij. Met de vraag om de waterpoorten te openen identificeert de zanger zich dan als lid van deze groep.

In het lied zingt de zanger over ellende die hij meegemaakt en gezien heeft. Hij zegt moe te zijn van, onder meer, het aanschouwen van de “verraden kinderen van Puteaux” (een buitenwijk van Parijs) en van het aldaar op de zwarte stoep zijn tijd doorbrengen. De liefde die hij voor een meisje voelt wordt niet beantwoord en zijn vrienden hebben hem verlaten. Hij stelt dat de zon er is voor de rijken en de maan voor de bedelaars en vraagt zich af waarom hij nog langer het spel zal meespelen waarin iedereen vals speelt en verlangt er naar om in slaap te vallen in de armen van zand en water.

Het lied werd uitgevoerd door de Belgische zanger Fud Leclerc, die na dit festival nog 3 maal voor België aan het Eurovisie Songfestival zou deelnemen.

Aan de Belgische nationale finale van 1956 namen tien liedjes deel, waarvan er één werd geselecteerd door een vakjury en een de tweede door middel van een publieksstemming. Dit lied werd gekozen door de vakjury.

Zwitserland 1956 – De oude draaimolen

Gegevens::
Titel: Das alte Karussell
Land: Zwitserland
Jaar: 1956
Artiest: Lys Assia
Tekst: Georg Benz Stahl
Muziek: Georg Benz Stahl
Arrangement: Fernando Paggi, Mario Robbiani
Deelnemers act: Lys Assia (echte naam: Rosa Mina Schärer; uitvoerend artiest), Fernando Paggi (dirigent), Quintetto Vocale Radiosa (Athos Beretta, Silvano Beretta, Luciano Rezzonico, Anita Traversi, Carmen Tumiati; achtergrondkoor), Orchestra Radiosa (orkest)
Eindresultaat: 2e-14e plaats, aantal punten onbekend

Festivalgeschiedenis:
* 28 APR 1956: Nationale finale Zwitserland, 2e plaats van 11 deelnemers door naar ESF.
* 24 MEI 1956, Eurovisie Songfestival, 2e-14e plaats van 14 deelnemers, punten onbekend.

Links:
Profiel van Lys Assia op Eurovision.tv
Lys Assia op wikipedia
Songtekst op Diggiloo.net
Liedjes op deze site uit 1956

Uit het lied ‘Das alte Karussell‘ blijkt dat oude draaimolens weliswaar niet meer zo snel draaien als nieuwe; de paarden en wagens komen langzaam op gang en het orgel piept, maar hij draait wel zijn rondje mee en de mensen hebben er plezier van. Als de “kleinen en de groten” gaan trekken en duwen, kunnen de paarden weer draven en voelt het voorheen piepende orgel zich weer jong. Al zit geen enkel onderdeel meer vast op zijn plek, de draaimolen doet het nog wel: “Van onder tot boven is alles verschoven, maar het gaat nog steeds in kringetjes rond.” Net als bij de latere Nederlandse Eurovisiebijdrage ‘De mallemolen’, lijkt de draaimolen model te staan voor de carrousel van het leven. Ouderdom komt met gebreken, zo zou het motto dan kunnen zijn, maar desondanks draaien ouderen nog volop mee in de samenleving.

Aan de nationale finale van Zwitserland namen in 1956 11 liedjes deel, waarvan er 5 werden uitgevoerd door Lys Assia (geboren als Rosa Mina Schärer). Zij werd tijdens deze nationale finale bij zeker 4 liedjes ondersteund door het Quintetto Vocale Radiosa, die haar ook op het Eurovisiepodium bijstond. Het lied ‘Refrain‘, ook met Lys Assia als uitvoerende, eindigde op de 1e plaats, dit lied werd 2e. Voor het 1e Eurovisie Songfestival mocht elk land 2 liedjes inzenden en omdat Lys Assia zowel het lied dat 1e was geworden als het lied dat 2e was geworden had uitgevoerd tijdens de nationale finale mocht ze op het Eurovisie Songfestival 2 keer aan de bak.

Lys Assia won het 1e Eurovisie Songfestival met het lied ‘Refrain‘. Tijdens het Eurovisie Songfestival van 1956 is alleen de winnaar bekend gemaakt, hoe hoog ‘Das alte Karussell‘ is geëindigd is niet bekend.

Nederland 1956 – De vrolijke vogels van Holland

Gegevens:
Titel: De vogels van Holland
Land: Nederland
Jaar: 1956
Uitvoerend artiest: Jetty Pearl,
Tekst: Annie M.G. Schmidt
Muziek: Cor Lemaire
Arrangement: Pi Scheffer
Deelnemers act: Fernando Paggi (Dirigent), Jetty Pearl (Uitvoerend artiest), Orchestra Radiosa (Begeleidend orkest)
Eindresultaat: 2e-14e plaats, punten onbekend

Festivalgeschiedenis:
* 24 APR 1956: Nationaal Songfestival, 2e plaats van 8 deelnemers, 1530 punten (83% van winnaar), door naar ESF.
* 24 mei 1956, Eurovisie Songfestival, 2e-14e plaats van 14 deelnemers, punten onbekend.

Links:
Annie M.G. Schmidt op Annie-MG.com
Jetty Paerl op Wikipedia
Songtekst Diggiloo.net
Liedjes op deze site uit 1956
Liedjes op deze site uit Nederland

De eer om op het eerste Eurovisie Songfestival het eerste lied te mogen vertolken in aan Nederland. In ‘De vogels van Holland’, van de hand van de bekende schrijfster van onder meer cabaret, kinderboeken, musicals en televisiedrama, Annie M.G. Schmidt, bezingt Jetty Paerl de muzikaliteit van de vogels in Holland. Dit zijn formeel twee Nederlandse provincies (Noord-Holland en Zuid-Holland) maar werd in die tijd soms ook als synoniem voor heel Nederland gebruikt.

Je zou kunnen zeggen dat dit ook het eerste lied is waarmee op het Eurovisie Songfestival het eigen land niet alleen wordt gepromoot door deelname aan het evenement, maar ook in de tekst van het eigen lied. Vogels in Holland zijn volgens dit lied vooral zo muzikaal omdat het in dit land goed toeven is: In de hele wereld heeft de schrijver van het lied vogels horen zingen. In Frankrijk, Japan en China zingen ze ‘tudeludelu’, maar nergens zo gelukkig en blij als in Holland. “En dat is geen wonder,” zo zegt het refrein, “want nergens ter wereld is het gras zo vol dauw, zijn de meisjes zo lief, zijn de meisjes zo trouw.”

Zangeres Jetty Paerl is in Nederland ook bekend onder de naam ‘Jetje van Radio Oranje’, omdat ze in de Tweede Wereldoorlog deel uitmaakte van cabaretgroep De Watergeus, waarvan liedjes werden uitgezonden door radio Oranje, de in Londen gevestigde zender die programma’s verzorgde voor het bezette Nederland.

Het eerste Nationaal Songfestival van Nederland werd gehouden op 24 april 1956. Er namen 4 artiesten aan deel die elk 2 liedjes zongen. Door middel van het sturen van briefkaarten konden televisiekijkers aangeven welk van de 8 liedjes hun voorkeur had. Voor dit lied kwamen 1,530 briefkaarten binnen waarmee het op een 2e plaats eindigde. Omdat voor het 1e songfestival elk land 2 liedjes mocht insturen was dit voldoende om deel te mogen nemen aan het Eurovisie Songfestival.

Tijdens het Eurovisie Songfestival van 1956 zelf is alleen de winnaar bekend gemaakt, ook later is geen verdere puntentelling of uitslag gepubliceerd.

Zwitserland 1956: Het refrein van de liefde

Gegevens::
Titel: Refrain
Land: Zwitserland
Jaar: 1956
Artiest: Lys Assia
Tekst: Emile Gardaz
Muziek: Géo Voumard
Arrangement: Fernando Paggi, Mario Robbiani
Deelnemers act: Lys Assia (echte naam: Rosa Mina Schärer; uitvoerend artiest), Fernando Paggi (dirigent), Quintetto Vocale Radiosa (Athos Beretta, Silvano Beretta, Luciano Rezzonico, Anita Traversi, Carmen Tumiati; achtergrondkoor), Orchestra Radiosa (orkest)
Eindresultaat: 1e plaats, aantal punten onbekend

Festivalgeschiedenis
* 28 APR 1956: Nationale finale Zwitserland, 1e plaats van 11 deelnemers door naar ESF.
* 24 MEI 1956: Eurovisie Songfestival, 1e plaats van 14 deelnemers

Links:
Lys Assia op wikipedia
Profiel van Lys Assia op Eurovision.tv
Émile Gardaz op wikipedia
Géo Voumard op wikipedia
Songtekst op diggiloo
Liedjes op deze site uit 1956

In dit lied wordt beschreven hoe de herinneringen aan een liefde uit het verleden weer boven komen. Door de kleur van de lucht of door een geur die doet denken aan de tijd dat je nog een twintiger was. Zo vang je geregeld nog een glimp op van de liefde uit die tijd. Die liefde en die tijd is echter voorbij en dat doet pijn: “Waar zijn de karvelen (schepen) heen gevaren die mijn hart hebben gestolen? Alleen en ver van jou ga ik nu verder op wegen waar jij niet bent.” In de loop der tijd kan de pijn van het verlies wel zachter worden: “De liefde verwondde ons, de tijd heelde ons.“

Tijdens de Zwitserse voorronde voor het festival heette het lied nog “Refrains” (‘Refreinen’) en werd het Quintetto Vocale Radiosa, die Lys Assia ook op het Eurovisiepodium bijstond, als mede-uitvoerende genoemd. Het songfestivalreglement ging in 1956 uit van solo-artiesten en daarom wordt in de officiële statistieken van het Eurovisie Songfestival alleen de naam van zangeres Lys Assia genoemd. Zij werd geboren onder de naam Rosa Mina (Rosel) Schärer en koos de naam Lys Assia als pseudoniem.

Tijdens het Eurovisie Songfestival van 1956 is alleen de winnaar bekend gemaakt, ook later is geen verdere puntentelling of uitslag gepubliceerd.